فهمیدم بیچاره من نه بیچاره سایه از دست من چی می کشه هر دفعه قسم می خوره که دیگه با من بیرون

نیاد اما هر دفعه نمی دونم چی جلوشو می گیره و باز دوباره با من همسفر می شه قصه ی ما از یه روز

شروع شد تا الان یه روز بارونی  می گه هیچ وقت یادم نمی ره که آشنایی مون هم تو در حال دعوا بودی

اونم با ادما .آدمایی که همیشه می گی ازشون متنفری دیروز اومده بود سراغم تا منو ببره بیرون واسه  

گردش نه واسه اینکه هوای دیونه گی از سرم بپره یه سری رفتیم پارک که بازم وقتی آدما رو آخه من از

جاهای شلوغ بدم میاد آزارم میده آدما رو که دیدم دید که بازم دارم دیونه تر میشم سوار ماشین شدیم همین

طور مثل همیشه  بهت زده از چیزی که نمی دونم چیه به بیرون خیره شده بودم رفتیم یه جای ساکت

سکوت برش حاکم بود لذت می بردم از این سکوت دیوانه وار چشمام رو بستم به صدای پرنده ها به صدای

قیلونی که مثل سماور مادر بزرگا صدا میداد قلقلقلقلقلللللللللللللللللللللللللللللل  داشتم واسه خودم اطراف و

هجی می کردم صدای یه آبشار یه ابشاری که حس می کردم الان بهش احتیاج دارم تا تموم بند بند وجودمو

خنک کنه چشمام رو باز کردم اطرافمو دید زدم سایه نبود با خودم گفتم حتما رفته چیزی سفارش بده یادم 

اومد که قبل از این که راه بیافتیم گفته بود یعنی با التماس گفته بود دیونه بازی در نیار نمی دونم چه حکایت 

قریبیه که هر وقت میام این جور جاها نمی تونم جلوی خودمو بگیرم جایی بود که همیشه ارزو شو داشتم

زندگی کنم سکوت سکوت سکوت بدون وجود مزاحم بلند شدم نزدیک آبشار شدم نشستم کنارش دستم رو

فرو کردم داخل اب وایییییییی چه خنک بود بی اختیار از جا بلند شدم رفتم تو حوضچه زیر ابشاری که

واسم مثل تموم عمرم گذشت نشستم میون اب زیر اون آبشار صدای سایه با صاحب اونجا توی گوشم  

پیچید که بحث می کردن سر من اون مرد داد میزد خانوم خانوم چیکار می کنی چند دقیقه ای صداشونو

حرکاتشونو شنیدم و دیدم چشمامو بستم گذشته ی سیاهم مثل برق جلوی چشمام تدایی میشد انگار

یه فیلم بود که همه چیز داشت کمدی تخیلی عشق فنا هستی جدایی قلبم تند تند می زد طوری که صدای

 قلبمو از توی سرم و گوشام میشنیدم هر چی صدای قلبم بیشتر میشد نفسم کم تر بالا می اومد طوری

که دیگه هیچی نشنیدم و فقط به گذشته ام نگاه می کردم هیچی توی این عمرم بیشتر از اون لحظه آزارم

نداد به زور نفس می کشیدم و اه می کشیدم گرمای دستی رو روی دستم احساس کردم سایه بود که دستم

رو گرفت و منو از آب بیرون کشید می  گفت خوبی چت شد یه دفعه لیدا لیدا منم هنوز بهت زده بودم اون

مرد جلوم نشسته بود و می گفت خانوم می خوای ببریمت بیمارستان اما توی دلش می گفت تیمارستان

نه بیمارستان چند نفری که اونجا بودن می گفتن بیچاره دیونست یکی می گفت نه روانیه و من فقط

خیره شده بودم به اون پسر که نشسته بود و بهم نگاه می کرد نفهمیدم نگاهش از روی ترحمه یا دلسوزی  

یا... میلرزیدم یه چک پوله 50 هزار تومنی درآوردم از کیفمو دادم به اون مرد گفتم ببخشید اینم

خسارتتون پسره اومد طرفمو گفت دلم به حا ل خودم می سوخت اما حالا دیگه نه چون می بینم که مثل

من هم پیدا میشه اونجا بود که فهمیدم آره مثل من هم پیدا میشه یه پتوی مسافرتی انداخت روی شونه هام

و به سایه گفت نزار خانوادش این طوری ببیننش سایه هم گفت اونا دیگه عادت کردن به خل بازی های این

سوار ماشین شدم و دائم به خودم می گفتم گذشتت ارزشه 50 تومن رو داشت می ارزید که بخوای حتی یه

پول سیاه خرجش کنی اما خودم رو تبرئه می کرد م و می گفتم آره چون می خوام دیگه اون طوری نباشم

سایه دائم داد میزد که احمق تو دیونه ای نه شیطونیت به درد ما می خوره نه سکوت لعنتیت نمی دونم چرا

اینو تعریف کردم شاید این هم جزء دیونه گیه منه اما حالا فهمیدم که همه مثل هم نیستن و بعضی ها هم

 شبیه من هم پیدا می شه شاید اون پسره هم یه روزی رفته باشه زیر اون آبشارچون خیلی خوب درکم کرد کاری که خیلی ها نتونستن بکنن